De kracht van een Solo Quest

Mijn eerste Solo Quest: van angst naar avontuur, rust en trots! 

Een aantal jaar geleden deed ik iets wat ik nooit had gedacht te durven: mijn eerste Solo Quest. Alleen in de natuur, zonder telefoon, zonder boek, zonder tent. Alleen ik, de stilte, en 24 uur tijd met mezelf. Wat begon met spanning en uitstelgedrag, werd een waardevolle ervaring in mijn leven.

Terug naar je natuur

Ik volgde op dat moment een jaartraject bij VrijLeven, met elke maand een “Terug naar je natuur”-dag. Een fijne groep waarmee ik nog steeds contact heb. Onderdeel van het traject was een vrijblijvende Solo Quest: een etmaal alleen in de natuur, volledig zonder afleiding. Geen ‘moeten’, geen planning – alleen zijn met jezelf. Hoewel ik meteen voelde: dit wil ik ooit doen, kwam ook direct de twijfel: maar nu nog niet… volgend jaar misschien. Want eerlijk is eerlijk: ik was doodsbang voor het donker. Laat staan slapen in de buitenlucht, zonder tent.

Toch wist ik: ik ga het doen. Juist omdat ik er bang voor was.

Voorbereiden op het onbekende

In mei 2022 was het zover. Veel te veel spullen meeslepend – want ja, stel je voor dat ik het koud zou krijgen – arriveerde ik op de plek. Snacks voor een week, twee messen (voor de veiligheid), een klamboe (want muggen…) en een flinke portie zenuwen. De dag begon met een fijne korte intake: met welke intentie ga je deze 24 uur in?

Voor mij was dat duidelijk: ik wilde het avontuur aangaan, mezelf uitdagen en mijn angst voor de nacht doorleven. Niet als een groot ‘therapeutisch proces’, maar wel vanuit nieuwsgierigheid: Wat gebeurt er als ik écht stil sta? Als ik 24 uur lang geen afleiding heb?

Alleen op een paar vierkante meter

Ik zocht een plek uit in een jonge wilgen dome – een nog niet volgroeide en open maar toch beschutte, natuurlijke iglo van wilgentakken. Daar hing ik mijn klamboe op, rolde mijn matje uit en legde mijn slaapzak klaar. Vanaf dat moment begon de stilte.

Tijd voelde anders. Geen horloge of telefoon. De zon en mijn lichaam waren mijn enige referentie. Op een bepaald moment dacht ik: is het al tijd om te eten? Maar toen realiseerde ik me: heb ik eigenlijk honger? Of verveel ik me gewoon?

Die vraag alleen al was goud waard. Hoe vaak eten we vanuit onrust of verveling, in plaats van echte behoefte?

Vertragen en verwonderen

Na een paar uur werd ik rustiger. Ging ik zitten en staarde wat voor me uit. Ineens begon ik te tekenen – iets wat ik eigenlijk nooit deed en doe. Niet met een doel, gewoon laten ontstaan. Mijn blik verscherpte. Kleine plantjes, mini-bloemetjes, kruipende insecten. Wat een rijkdom, als je vertraagt en écht kijkt.

De verveling waar ik zo bang voor was, bleek een opening naar rust en helderheid. Gedachten kwamen en gingen. Werk, gezin, partner – maar vooral: ikzelf. Waar sta ik nu? Wat wil ik? Waar verlang ik naar?

Het antwoord kwam niet uit mijn hoofd, maar uit een dieper weten. Ik wist het ineens. En dat is precies wat een Solo Quest kan doen: je helpen herinneren wat er al in je zit. Zó puur, zó helder.

De nacht

Toen kwam de schemering. Het moment waar ik zo tegenop had gezien. Maar omdat ik al de hele dag buiten was, voelde het eigenlijk heel natuurlijk. De vogels werden stiller. Een uil liet zich horen. De sterren kwamen tevoorschijn. Ik lag in mijn klamboe onder de wilgen en voelde me… rustig.

Natuurlijk was ik nog alert – twee messen binnen handbereik, hoofdlampje naast me – maar de paniek bleef uit. Toen ik wakker werd uit zo’n onrustige en heel levendige droom kwam de zon net op. Wat een verademing. Ik moest om mezelf lachen, maf hoofd. Met het lichter worden kon ik rustig in slaap vallen, ik was erdoorheen. Ik had het gedaan! Ik voelde en voel me zo trots op mezelf. Zo lekker zo’n overwinning! Mijn angsten vol aangekeken en doorleeft waardoor ze veel minder heftig waren dan verwacht. Wauw, wat een ervaring!

Een ervaring voor het leven

Nu, jaren later, kijk ik nog steeds met trots en warmte terug op die eerste Solo Quest. Het was een cadeau aan mezelf. Een manier om echt in te checken bij mezelf. Zonder afleiding, zonder prikkels. Alleen zijn met wat er is. Ik gun het iedereen – of je nu met persoonlijke thema’s loopt, gewoon even tot jezelf wilt komen, uit je comfort zone wilt stappen of een avontuur aan wilt gaan.

Een Solo Quest is geen prestatietocht. Je hoeft niets op te lossen, niets te ‘doen’. Je mag er gewoon zijn. Precies zoals je bent. En dát is misschien wel het meest helende van alles.